കലയും ക്രാഫ്റ്റും
ക്രാഫ്റ്റും കലയും: പുനരാഖ്യാനങ്ങളുടെ സാഹിത്യമൂല്യം
ഒരു സാഹിത്യസൃഷ്ടിയുടെ മൂല്യം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് അത് വായനക്കാരനിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സൗന്ദര്യാത്മകവും തത്ത്വചിന്താപരവുമായ ആഘാതത്തിലൂടെയാണ്. സാഹിത്യകൃതികളെ ആകെത്തുകയിൽ രണ്ടായി തരംതിരിക്കാം—കേവലമായ സാങ്കേതിക തികവ് അഥവാ 'ക്രാഫ്റ്റ്മാൻഷിപ്പ്' (Craftsmanship) ഉള്ളവയും, അപൂർവ്വമായ ആവിഷ്കാരശേഷിയുള്ള 'ആർട്ടിസ്റ്റിക് ടാലന്റ്' (Artistic Talent) അടയാളപ്പെടുത്തുന്നവയും.
വിപണിയുടെ സ്പന്ദനങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, വായനക്കാരുടെ താൽക്കാലിക അഭിരുചികൾക്ക് അനുസൃതമായി ചേരുവകൾ ചേർത്ത് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിനെ സാങ്കേതിക മികവ് എന്നു മാത്രമായി ചുരുക്കാം. അത്തരം രചനകൾ വിപണിയിൽ തരംഗമുണ്ടാക്കിയേക്കാം. എന്നാൽ, കഥാബീജത്തെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ കാലങ്ങളോളം മനനം ചെയ്ത്, ചരിത്രവും പശ്ചാത്തലവും വരുംതലമുറയ്ക്കായി വരച്ചുവെക്കുന്ന കൃതികളിലാണ് സർഗ്ഗാത്മക കലയുടെ വിരലടയാളം പതിയുന്നത്. അവ മാത്രമാണ് കാലത്തെ അതിജീവിച്ച് 'ക്ലാസിക്കുകൾ' ആയി മാറുന്നത്.
ഇന്ന് ഹൈന്ദവ പുരാണങ്ങളും മിത്തുകളും പുനരാഖ്യാനം (Retelling) ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഒരു ജനപ്രിയ തരംഗമാണ്. എന്നാൽ, മഹാഭാരത കഥാപാത്രങ്ങളെ എടുത്ത് അല്പം എരിവും പുളിയും ചേർത്ത് വായനക്കാർക്ക് മുന്നിൽ വിളമ്പുന്നവയെല്ലാം മികച്ച സാഹിത്യമാകുന്നില്ല. വായ്പാ കഥകളെ ആസ്പദമാക്കി രചിക്കപ്പെട്ട കൃതികൾക്കും അംഗീകാരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന ന്യായവാദത്തെ നാം വിലയിരുത്തേണ്ടത് ഇവിടമ്പോഴാണ്.
പി.കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെയും എം.ടി.യുടെ രണ്ടാമൂഴം എഴുതപ്പെട്ടത് വിപണി ലക്ഷ്യമിട്ടോ പ്രസാധകന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമോ അല്ല.
- ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ: ദ്രൗപദിയുടെ ഉൾക്കണ്ണിലൂടെ കർണ്ണന്റെ മാനസികവ്യാപാരങ്ങളെയും മഹാഭാരതത്തിലെ ധർമ്മസങ്കൽപ്പങ്ങളെയും പുനർവായന നടത്തുന്നു.
- രണ്ടാമൂഴം: പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ഭീമന്റെ ഏകാന്തതയെയും നോവിനെയും വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് അതിശക്തമായി ആവാഹിക്കുന്നു.
ഈ രണ്ടു കൃതികളിലും ക്രാഫ്റ്റിനൊപ്പം അതുല്യമായ ആർട്ടിസ്റ്റിക് ടാലന്റ് കൂടി കാണാം. മൂലകൃതിയിൽ പ്രതിനായകസ്ഥാനത്ത് നിർത്തപ്പെട്ടവരെ വാക്കിന്റെ വിരുതുകൊണ്ട് നായകസ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്താനും, കാവ്യാത്മകമായ ഭാഷയിലൂടെ വായനയെ അനർഗ്ഗളമാക്കാനും അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. പാണന്മാർ പാടിനടന്ന 'ചതിയൻ ചന്തു'വിനെ വടക്കൻ പാട്ടുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വീരനാക്കി മാറ്റിയ എം.ടിയുടെ എഴുത്തുപാടവം ഇതിന്റെ ഉത്തമോദാഹരണമാണ്.
സാഹിത്യ അക്കാദമിക് ഭാഷയിൽ പുനരാഖ്യാനങ്ങൾ പലവിധമാണ്. ഒരു ടെക്സ്റ്റ് മറ്റൊരു ടെക്സ്റ്റിന് ഉപോദ്ബലകമാകുന്ന Intertextuality, ജയിച്ചവന്റെ കഥയിൽ തോറ്റവന്റെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കുന്ന Subaltern Retelling, ഒരു കൃതിയിലെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ അതേ കഥ വീണ്ടും പറയുന്ന Parallel / Spin-off Novel (ഉദാഹരണത്തിന് അലക്സാണ്ടർ ഡ്യൂമയുടെ Count of Monte Cristoയെ ആസ്പദമാക്കി ജെഫ്രി ആർച്ചർ എഴുതിയ A Prisoner of Birth) എന്നിവയൊക്കെ ഇതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരം സർഗ്ഗാത്മകതയൊന്നും ഇല്ലാതെ, വായനക്കാരെ ആകർഷിക്കാൻ ലൈംഗികതയോ മറ്റ് കുറുക്കുവഴികളോ കുത്തിനിറച്ച് എഴുതപ്പെടുന്നവ കേവലം 'ഫാൻ ഫിക്ഷൻ' (Fan Fiction) തലത്തിലേക്ക് തരം താഴുന്നു.
ഏതെങ്കിലും ഒരു പുരസ്കാരം വിമർശിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിനെ ലിംഗപരമോ വംശീയമോ ആയ വിഷയങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ട് പ്രതിരോധിക്കുന്നത് സാഹിത്യത്തിന് ചേർന്നതല്ല. ലളിതാംബിക അന്തർജ്ജനത്തിനും മാധവിക്കുട്ടിക്കും സാറാ ജോസഫിനും പുരസ്കാരങ്ങൾ ലഭിച്ചപ്പോൾ ആരും ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്താതിരുന്നത് അവരുടെ കൃതികളുടെ സാഹിത്യപരമായ തികവു കൊണ്ടു മാത്രമാണ്.
അംഗീകാരങ്ങൾ എഴുത്തുകാരന്റെ വളർച്ചയിലെ ചുവട്ടുപടികൾ മാത്രമാണ്. കേവലമായ പുനരാഖ്യാനങ്ങൾക്കപ്പുറം, മൗലികമായ പ്രമേയങ്ങളും ആഴമുള്ള പാത്രസൃഷ്ടികളുമായി വരുംതലമുറകൾ കൂടി ചർച്ച ചെയ്യുന്ന പുതിയ സാഹിത്യരചനകൾ പിറവിയെടുക്കുകയാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്.
Comments
Post a Comment