ഭദ്രകാളിപ്പത്ത്

'തവ പത്തേ വിപത്തൊഴിഞ്ഞാർക്കുമാറ്റാൻ'

കണ്ഠേകാളി! മഹാകാളി! കാളനീരദവർണ്ണിനി! കാളകണ്ഠാത്മജാതേ!                                ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 ദാരുകാദി മഹാദുഷ്ട ദാനവൗഘനിഷൂദനേ!    ദീനരക്ഷണദക്ഷേ!                                     ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 ചരാചരജഗന്നാഥേ! ചന്ദ്രസൂര്യാഗ്നിലോചനേ!                  ചാമുണ്ഡേ! ചണ്ഡമുണ്ഡേ!                      ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 മഹൈശ്വരപ്രദേ! ദേവി! മഹാത്രിപുരസുന്ദരി! മഹാവീര്യേ! മഹേശി! ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 സർവ്വവ്യാധി പ്രശമനി! സർവ്വമൃത്യുനിവാരിണി! സർവ്വമന്ത്രസ്വരൂപേ! ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 പുരുഷാർത്ഥപ്രദേ! ദേവി! പുണ്യാപുണ്യഫലപ്രദേ! പരബ്രഹ്മസ്വരൂപേ! ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 ഭദ്രമൂർത്തേ! ഭഗാരാധ്യേ! ഭക്തസൗഭാഗ്യദായികേ! ഭവസങ്കടനാശേ! ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 നിസ്തുലേ! നിഷ്കളേ! നിത്യേ! നിരപായേ! നിരാമയേ! നിത്യശുദ്ധേ! നിർമ്മലേ! ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

പഞ്ചമി! പഞ്ചഭൂതേശി! പഞ്ചസംഖ്യോപചാരിണി! പഞ്ചാശത്പീഠരൂപേ! ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 കല്മഷാരണ്യദവാഗ്നേ! ചിന്മയേ! സന്മയേ! ശിവേ! പത്മനാഭാഭിവന്ദ്യേ! ശ്രീ ഭദ്രകാളി നമോസ്തുതേ! ​

 ഫലശ്രുതി ​

ഭദ്രകാളിപ്പത്തു ഭക്ത്യാ                  ഭദ്രാലയേ ജപേൽ ജവം   ഓതുവോർക്കും ശ്രവിപ്പോർക്കും പ്രാപ്തമാം സർവ്വ മംഗളം.

കേരളത്തിലെ ഭക്തജനസമൂഹത്തിലും തന്ത്ര-ശാക്തേയ പാരമ്പര്യങ്ങളിലും അത്യധികം പ്രാധാന്യമുള്ള അപൂർവ്വവും ശക്തിമത്തുമായ ഒരു സ്തോത്രരത്നമാണ് ഭദ്രകാളിപ്പത്ത്. ദേവിയുടെ ദാരികവധം എന്ന ഐതിഹ്യാധിഷ്ഠിത പശ്ചാത്തലത്തെയും, പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിണിയായ പരാശക്തിയുടെ വിവിധ ഭാവങ്ങളെയും പത്തു ശ്ലോകങ്ങളിലായി സമന്വയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കൃതി കേവലം ഒരു പ്രാർത്ഥന എന്നതിലുപരി സങ്കീർണ്ണമായ തന്ത്രരഹസ്യങ്ങളെ ലളിതമായ ഭാഷയിലേക്ക് ആവാഹിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു അനുഷ്ഠാനകാവ്യം കൂടിയാണ്. ഈ സ്തോത്രത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിലേക്കും സങ്കൽപ്പങ്ങളിലേക്കും കടക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഓരോ പദങ്ങളുടെയും വൈകരണികവും അർത്ഥതലങ്ങളുമായ വിശകലനം അത്യാവശ്യമാണ്. ആദ്യ ശ്ലോകത്തിലെ കണ്ഠേകാളി എന്നാൽ നീലകണ്ഠനായ ശിവന്റെ ഭാവത്തോട് ചേർന്നവളോ അഥവാ വിഷം കണ്ഠത്തിലണിഞ്ഞവളോ എന്നും, കാളനീരദവർണ്ണിനി എന്നാൽ കറുത്ത കാർമേഘത്തിന്റെ നിറമുള്ളവൾ എന്നും, കാളകണ്ഠാത്മജാതേ എന്നാൽ പരമശിവന്റെ തൃക്കണ്ണിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച മകൾ എന്നും അർത്ഥമാക്കുന്നു. രണ്ടാം ശ്ലോകത്തിൽ ദാരുകാദി എന്നാൽ ദാരികൻ തുടങ്ങിയ ദാനവൗഘ എന്നാൽ അസുരസമൂഹത്തെ നിഷൂദനേ അഥവാ വധിച്ചവളേ എന്നും, ദീനരക്ഷണദക്ഷേ എന്നാൽ ആപത്തിലകപ്പെട്ടവരെ രക്ഷിക്കാൻ സമർത്ഥയായവളേ എന്നും ദേവിയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. മൂന്നാം ശ്ലോകം ചരാചരജഗന്നാഥേ അഥവാ മാറ്റമില്ലാത്തതും മാറുന്നതുമായ സകല ലോകങ്ങളുടെയും ഈശ്വരി എന്നും, ചന്ദ്രസൂര്യാഗ്നിലോചനേ എന്നാൽ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അഗ്നിയും മൂന്നു കണ്ണുകളായിട്ടുള്ളവളേ എന്നും, ചണ്ഡമുണ്ഡന്മാരെ വധിച്ചതിനാൽ ചാമുണ്ഡേ എന്നും പ്രകീർത്തിക്കുന്നു.

നാലാമത്തെ ശ്ലോകത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ മഹൈശ്വരപ്രദേ അഥവാ സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളെയും നൽകുന്നവളേ എന്നും, തന്ത്രത്തിലെ പരമോന്നത ഭാവമായ മഹാത്രിപുരസുന്ദരി എന്നും, അത്യധികം ശക്തിയുള്ളവൾ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ മഹാവീര്യേ എന്നും മഹേശി എന്നും വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നു. അഞ്ചാം ശ്ലോകം സർവ്വ രോഗങ്ങളെയും ശമിപ്പിക്കുന്നവൾ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ സർവ്വവ്യാധി പ്രശമനി എന്നും, അകാലമൃത്യുവിനെയും ഭയത്തെയും അകറ്റുന്നവൾ എന്ന നിലയിൽ സർവ്വമൃത്യുനിവാരിണി എന്നും, സകല മന്ത്രങ്ങളുടെയും മൂലരൂപമായവൾ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ സർവ്വമന്ത്രസ്വരൂപേ എന്നും ദേവിയെ നമിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ആറാം ശ്ലോകത്തിലെ പുരുഷാർത്ഥപ്രദേ എന്നാൽ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നീ നാലു പുരുഷാർത്ഥങ്ങളെ നൽകുന്നവളെന്നും, പുണ്യപാപങ്ങളുടെ ഫലത്തെ നിശ്ചയിക്കുന്നവളെന്നും, പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിണിയെന്നും അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഏഴാം ശ്ലോകത്തിൽ മംഗളരൂപിണിയായ ഭദ്രമൂർത്തേ എന്നും, ഐശ്വര്യത്താൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവളായ ഭഗാരാധ്യേ എന്നും, ഭക്തർക്ക് സൗഭാഗ്യം തരുന്നവളെന്നും, സംസാരാർണ്ണവത്തിലെ ദുഃഖങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ഭവസങ്കടനാശേ എന്നും കാണാം. എട്ടാം ശ്ലോകത്തിലെ സാങ്കേതികപദങ്ങൾ ദേവിയുടെ പരമമായ നിഷ്കള ഭാവത്തെയാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്; തുല്യതയില്ലാത്തവളായ നിസ്തുലേ, അവയവങ്ങളോ രൂപഭേദങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത നിഷ്കളേ, നാശമില്ലാത്ത നിത്യേ, അപകടങ്ങളില്ലാത്ത നിരപായേ, രോഗങ്ങളോ വികാരങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത നിരാമയേ, എപ്പോഴും ശുദ്ധയായ നിത്യശുദ്ധേ, കളങ്കമില്ലാത്ത നിർമ്മലേ എന്നിവയാണ് ഇതിന്റെ പദാർത്ഥങ്ങൾ. ഒൻപതാം ശ്ലോകം പൂർണ്ണമായും ശാക്തേയ തന്ത്രത്താൽ നിബിഡമാണ്; പഞ്ചമി എന്നാൽ വരാഹി അഥവാ അഞ്ചാമത്തെ തിഥിയിലെ ദേവിയെന്നും, പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ ഈശ്വരി എന്നും, ഗന്ധപുഷ്പാദി പഞ്ചോപചാര പൂജകളെ സ്വീകരിക്കുന്നവൾ എന്നും, അൻപത് മാതൃകാ അക്ഷരങ്ങളും അൻപത് ശാക്തേയ പീഠങ്ങളുമായവൾ എന്നും അർത്ഥം നൽകുന്നു. പത്താം ശ്ലോകത്തിൽ കല്മഷങ്ങളാകുന്ന കാടിന് കാട്ടുതീയായവളേ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാൻ കല്മഷാരണ്യദവാഗ്നേ എന്നും, ബോധസ്വരൂപിണിയായ ചിന്മയേ എന്നും, സന്മയേ എന്നും, മംഗളസ്വരൂപിണിയായ ശിവേ എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഇതിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പദമായ പത്മനാഭാഭിവന്ദ്യേ എന്നത് മഹാവിഷ്ണുവിനാൽ അഥവാ ശ്രീ പത്മനാഭനാൽ വന്ദിക്കപ്പെടുന്നവൾ എന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നു. ഫലശ്രുതിയിലെ ഭദ്രാലയേ എന്നത് ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രത്തെയോ പവിത്രമായ പൂജാമുറിയെയോ കുറിയ്ക്കുമ്പോൾ, ജവം എന്നത് വേഗത്തിൽ അഥവാ നിഷ്ഠയോടെ എന്ന അർത്ഥത്തിലും, പ്രായോഗികമായി ഇത് ചൊല്ലുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവർക്ക് സകല മംഗളങ്ങളും കൈവരുമെന്നും സാരമാക്കുന്നു.

ഈ സ്തോത്രത്തിന്റെ വിശദമായ ആഴത്തിലുള്ള വ്യാഖ്യാനത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, കേരളത്തിലെ സാംസ്കാരിക അനുഷ്ഠാന ചരിത്രവും ശാക്തേയ തന്ത്രവും എങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു എന്ന് നമുക്ക് ദർശിക്കാം. പരമശിവന്റെ ദാരികവധാർത്ഥമുള്ള കോപാഗ്നിയിൽ നിന്നും ആവിർഭവിച്ച ഭദ്രകാളി, കേവലം ഒരു സംഹാരമൂർത്തി മാത്രമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഭക്തർക്ക് അമ്മാവഴിയുള്ള വാത്സല്യം ചൊരിയുന്ന ജഗദംബ കൂടിയാണെന്ന സത്യമാണ് ഓരോ ശ്ലോകവും നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. തന്ത്രസമുച്ചയം, ശേഷസമുച്ചയം തുടങ്ങിയ പ്രാമാണികമായ കേരളീയ തന്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്ന ദേവീധ്യാനത്തിന്റെ ലളിതവും എന്നാൽ അതീവ ശക്തിമത്തുമായ അക്ഷരരൂപീകരണമാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്. സാധാരണക്കാർക്ക് സങ്കീർണ്ണമായ മന്ത്രങ്ങളോ പൂജാവിധികളോ വശമില്ലെങ്കിലും, അനുഷ്ടുപ്പ് വൃത്തത്തിൽ നിബദ്ധമായ ഈ പത്തു ശ്ലോകങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ ജപിക്കുമ്പോൾ അതൊരു വലിയ തപസ്സിന് തുല്യമായി മാറുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒൻപതാമത്തെ ശ്ലോകത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന പഞ്ചഭൂതാത്മകമായ സങ്കൽപ്പവും അൻപത് മാതൃകാ പീഠങ്ങളുടെ പ്രതിപാദനവും ദേവി സകല പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും അക്ഷരങ്ങളുടെയും ശബ്ദ ബ്രഹ്മത്തിന്റെയും പ്രഭവകേന്ദ്രമാണെന്ന ശ്രീവിദ്യാ തത്ത്വത്തെയാണ് അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്. കൂടാതെ, പത്താം ശ്ലോകത്തിൽ ഭദ്രകാളിയെ വിഷ്ണു ഭഗവാന്റെ സഹോദരിയായ മായാദേവിയായും, മഹാവിഷ്ണുവിനാൽ വന്ദിക്കപ്പെടുന്ന പരാശക്തിയായും വാഴ്ത്തുമ്പോൾ തിരുവിതാംകൂർ കേന്ദ്രീകൃതമായ വൈഷ്ണവ-ശാക്തേയ ഐക്യവും, പത്മനാഭദാസ സങ്കൽപ്പവും ഇതിൽ നിഴലിക്കുന്നത് കാണാം. പണ്ടുകാലം തൊട്ടേ കേരളത്തിൽ പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്ന വസൂരി പോലെയുള്ള മഹാമാരികളിൽ നിന്നും, ആഭിചാര ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും, ആകസ്മികമായ ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ ഭക്തജനങ്ങൾ വീടുകളിലും കാവുകളിലും ഇത് നിത്യവും പാരായണം ചെയ്തുപോന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, കഠിനമായ ദുരിതക്കടലിൽ കഴിയുന്ന മാനവരാശിക്ക് ആശ്വാസത്തിന്റെ കരകാട്ടിക്കൊടുക്കുന്ന ഭക്തിരസപ്രധാനവും തന്ത്രബദ്ധവുമായ ഒരു ശാശ്വത ധർമ്മഗ്രന്ഥമായി ഭദ്രകാളിപ്പത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു.